Na początku lat siedemdziesiątych Arnold brał lekcje baletu, żeby lepiej pozować. W dosłownym tego słowa znaczeniu: lekcje baletu u znanej primabaleriny! Na sali z lustrami i poręczami, w obcisłych spodniach poznawał tajniki doskonałego ruchu scenicznego. właściwie wydaje się oczywiste, że do pomocy w ułożeniu choreografii wybrał tancerkę klasycznego baletu. Spróbujmy sobie jednak uściślić motywy, jakimi mógł się kierować Terminator. Pozornie balet klasyczny nie ma nic wspólnego z kulturystyką: oni fruwają nad sceną leciuteńcy jak pyłek, my - wręcz przeciwnie. Czego więc możemy się od nich nauczyć? RUCHU SCENICZNEGO i ŚWIADOMOŚCI WŁASNEGO CIAŁA!

Tancerz każdym gestem wyraża graną przez siebie postać, kulturysta - pokazuje widzom (i sędziom) swoje mięśnie. Tancerz musi mieć świadomość: jak publiczność przyjmie jego gesty. Kulturysta musi w każdym momencie wiedzieć: jaką grupę mięśniową i w jaki sposób pokazuje widzom i sędziom.
W kulturystyce są pozy obowiązkowe, podlegające ścisłym regułom. Podobnie klasyczny balet ma kanon gestów, ruchów, skoków, które zawsze wykonuje się tak samo. Niejako pomiędzy nimi są możliwości improwizacji według mniej lub bardziej określonych reguł. Trzeba znać te reguły i jak można najlepiej przygotować układ dowolny.
Na zawodach w Polsce poziom pozowania dowolnego podniósł się znacząco w ostatnich latach. Stało się tak za sprawą zawodniczek i zawodników ścisłej czołówki, którzy mieli możliwość współpracy z Mario Volpe. Ten życzliwy Polsce i polskim sportowcom Wiedeńczyk ma ogromny udział w medalach naszych pań, par i mężczyzn.
Definitywnie skończyły się już czasy, w których zawodnicy wymyślali układ dowolny w drodze na zawody. Kilka obrotów, podstawowe pozy i po wszystkim. Nie ma już hepeningów w stylu udawania wjazdu na scenę motocyklem czy pozowania opartego na rytmicznym przytupywaniu. Nawet debiutanci, przynajmniej ci, których prowadzą prawdziwi trenerzy, pokazują dobrze przygotowane układy.
Poniższy tekst ma na celu pomóc tym zawodnikom, którzy nie mają możliwości skorzystać z pomocy fachowców.
Jedno jest pewne: można wypracować samemu, w piwnicy masę, można zrobić definicję, ale nauczyć się pozować bez niczyjej pomocy - to niemożliwe. Trzeba kogoś życzliwego zaangażować i to nie na pół godziny przed startem, a na trzy miesiące wcześniej. Po prostu sam siebie nie widzisz i nie pomoże nawet największe lustro. Musisz mieć kogoś, kto będzie oceniał twoje pozowanie! Nawet, jeśli nie jest to fachowiec, to po przeczytaniu naszego artykułu (plus tekst zamieszczony w poprzednim wydaniu) będzie mógł pomóc.
Co najmniej trzy miesiące przed zawodami trzeba rozpocząć naukę układu pozowania dowolnego. Debiutanci powinni zacząć od rzetelnej nauki póz obowiązkowych, bo one są punktem wyjścia do wszystkich innych modyfikacji. Na miesiąc przed zawodami nauka powinna być skończona - układ zapamiętany, co do jednego gestu. Ostatnie 30 dni przed zawodami są i tak dość wyczerpujące, żeby się jeszcze czegoś uczyć. To czas tylko na szlifowanie póz i układu.

Część: 1 2 3