Chciałabym opowiedzieć wam o mojej całkowitej zmianie poglądów. Otóż do niedawna miałam duży dystans do najnowszych "osiagnięć" i tak zwanych "wynalazków" w dziedzinie zajęć dla kobiet. Zdaję sobie sprawę, że większość z tych nowości bazuje na nowych atrakcyjnych nazwach nadanych starym sprawdzonym w sporcie wyczynowym technikom treningów. Wiele z szumnie reklamowanych form ćwiczeń to odgrzebane starocie, a co gorsza - często techniki porzucone jako szkodliwe. Ja nigdy w życiu nie uczestniczyłam w zajęciach aerobiku. Od 10 roku życia uprawiałam wyczynowo sport. Nawet na urodzenie dziecka miałam tylko krótką przerwę i potem od razu wróciłam do gry. Zeszłam z boiska w wieku 28 lat. Powód - zdobyty zawód nagle dał mi znaczące możliwości zarobków i awansu. Przez pierwsze cztery lata nie brakowało sportu. Nowa praca wciągnęła mnie na 100 procent.

Odkąd przestałam trenować sylwetka zmieniała mi się powoli na... coraz atrakcyjniejszą w oczach mojego męża. Nareszcie byłam "bardziej kobieca", mniej wychudzona i - co najważniejsze - nie miałam już tych pomeczowych siniaków na udach, ramionach i wiecznie powybijanych palców. Syn podrósł i chciałam z nim pobiegać, pobawić się piłką. Zapomniałam o tym, że tyle lat nie ćwiczyłam. Matczyne popisy i nauki skończyły się lekką na szczęście kontuzją. Postanowiłam wrócić do aktywności fizycznej. Rodzinny wyjazd na narty i... przerażenie własnął słabością i brakiem sprawności. A przecież jeszcze nie tak dawno na obozach śmigałam z koleżankami z Kasprowego i biegałam po trasach wokół zakopiańskiego COS-u. Nie tak dawno... bardzo dawno!

Dużo do myślenia dało mi spotkanie z koleżankami z drużyny z okazji jakiegoś święta naszego klubu. Jak one się zmieniły! Czy ja też? Przecież - nagle - z wysportowanych, silnych dziewczyn zamieniłyśmy się w babiszony, podtyte, zgarbione - strach popatrzeć. Znów postanowiłam zacząć radykalne dzia łania. Zapisałam się do pobliskiego klubu fitness. Jak bardzo było mi wstyd ćwiczyć na samym początku - o tym wiem tylko ja. Kiedyś 60 kilogramów na sztandze i seria przysiadów, dziś - nieśmiałe próby z samym gryfem! Okazało się nagle, że przysiad to bardzo trudny ruch. Co się dzieje? Potwornym stresem była dla mnie (byłej reprezentantki Polski) konieczność słuchania uwag jakiegoś świeżo upieczonego instruktora, który widział we mnie - niedołężną babę. Mimo wyuczonych sportowych nawyków, mimo determinacji - nie mogłam chodzić na takie zajęcia.

Za namową koleżanki zdecydowałam się na aerobik. Na zajęcia dla kompletnie początkujących, z nową grupą, uformowaną po wakacjach! Inne współtowarzyszki niedoli patrzyły na resztki moich mięśni z zazdrością i pytały - po co tu przyszłam. Faktycznie, przy nich wyglłdałam na zawodniczkę. Ale juz na pierwszych zajęciach okazało się, że wiele z nich wytrzymuje znacznie mocniejsze tempo, niż ja. Wytrwałam i z zajęć na zajęcia czułam się coraz lepiej. Po kilku miesiącach zaczęłam dodatkowo biegać. Następnie dołożyłam zajęcia na siłowni (wedle waszych wskazówek). Efekty były już coraz bardziej widoczne. Nikt już nie "opiekował się" mną kiedy sięgałam po sztangę. Wróciłam do dawnych wyników siłowych, szybkości i wytrenowania. Znów mogła bym wyjść na boisko. Jedno się zmieniło - nie ma już we mnie tej dawnej agresji i woli walki, która pozwalała nie zwracać uwagi na sińce. Nie mogłabym już tak się "wycierać" po parkiecie. Może to i lepiej. Na moim stanowisku nie wypada chodzić z podbitym okiem.

Droga redakcjo!

Ten list jest bardzo długi, więc pewno nie będziecie chcieli opublikować go w całości. Chciałabym tylko żebyście pokazali innym dziewczynom, że warto coś zrobić ze swoją sprawnością fizyczną. Pozdrawiam was serdecznie,