Do niedawna przeciętny bywalec siłowni wychodził zadowolony po udanym, ciężkim treningu, sądząc, że odwalił kawał dobrej roboty i efekty w postaci rozwoju umięśnienia muszą być piorunujące. Następnie wracał do domu, do normalnego, codziennego trybu życia, przypominając sobie o treningu dopiero przed pójściem na kolejną sesję za 2-3 dni. Czy jego optymizm odnośnie postępów w rozwoju umięśnienia był uzasadniony? Niezupełnie. Gdyby tak było, spotykalibyśmy na ulicach tysiące Schwarzeneggerów i Słodkiewiczów. A jednak tak nie jest. Dlaczegoś

Bo ów przeciętny ćwiczący zapomniał lub nie zdawał sobie sprawy z tego, że podstawowy mikrocykl treningowy trwa od jednej sesji treningowej do następnej i składa się z pojedynczego treningu oraz faz regeneracji i rozrostu umięśnienia, które następują bezpośrednio po nim. Jego zadowolenie było więc tylko częściowo uzasadnione, bowiem rzetelne i prawidłowe wykonanie treningu jest niezbędnym, ale nie jedynym warunkiem rozwoju umięśnienia. jeśli zapomnimy o następnych dwóch fazach, cały efekt treningu może być zmarnowany, a postępów tak jak nie było, tak i nie będzie.

Aby zrozumieć jak ważne są fazy potreningowe, musimy nieco bliżej przyjrzeć się procesom zachodzącym w mięśniach i całym organizmie w czasie sesji treningowej i zaraz po niej. Sam trening to jedynie stymulowanie mięśni - przeciążamy je, uszkadzamy ich delikatne struktury białkowe i... wychodzimy. jeśli nic dalej nie zrobimy, to tak jakbyśmy zostawili "rannego" bez pomocy.

W tym miejscu cofnijmy się jeszcze do samej sesji treningowej, gdyż możemy na niej umiejętnie pobudzić mięśnie do rozwoju, prowokując potreningowe procesy adaptacji mięśniowej, ale możemy je też niebezpiecznie "zranić", narażając się na zatrzymanie lub nawet cofnięcie w rozwoju. Tym wrogiem kulturysty, zadającym niebezpieczne "rany" jego umięśnieniu jest:

PRZETRENOWANIE

Wielu, szczególnie młodych ćwiczących, pała ogromną chęcią do treningu. Gotowi byliby prawie nie wychodzić z siłowni, aby tylko szybko rozwinąć imponujące umięśnienie. Sam spotykałem na siłowni ludzi trenujących po 3 godziny, w czasie których potrafili wykonać 25 serii na klatkę piersiową i niewiele mniej na inne duże grupy mięśniowe. Sam zapał do treningu i stawianie sobie ambitnych celów jest rzeczą godną pochwały i zadatkiem na mistrza, ale nauka podpowiada nam, że w tym wypadku "więcej" nie oznacza "lepiej". Chodziłem kiedyś na Politechnice Warszawskiej na wykłady pewnego profesora, który w takich sytuacjach mawiał - "Tryumf nauki nad zdrowym rozsądkiem." No bo zdrowy rozsądek podpowiada - "Trenuj więcej i ciężej, daj z siebie wszystko, a efekty muszą być lepsze i szybsze."

A nauka mówi - "Spoko, trenuj optymalnie, tyle ile potrzeba, wtedy osiągniesz maksymalne postępy."

Z pewnością w tym miejscu zadalibyście mi pytanie - "Co to znaczy "tyle, ile potrzeba"? Ile to jest?" Byłby to w zasadzie temat na oddzielny artykuł, ale krótko podsumowując, eksperci od kulturystyki doszli (na podstawie badań naukowych i wieloletniej pracy z mistrzami) do następujących wniosków: najważniejszą umiejętnością prowadzenia treningów jest uniknięcie przetrenowania, które wprowadza organizm w głęboki stan kataboliczny w następstwie czego tracimy tkankę mięśniową, zamiast ją zyskiwać. Dość zgodnie przyjmuje się, że na większe grupy mięśniowe (klatka, uda) powinno się wykonywać nie więcej niż 3-4 ćwiczenia, a na mniejsze grupy (bicepsy, tricepsy) - 2-3 ćwiczenia. To jednak nie wszystko.

Część: 1 2 3